دوشینه فتادم به رهش مست و خراب

 

از نشعه ی عشق او ، نه از باده ی ناب

 

دانست که عاشقم ولی می پرسید

 

این کیست؟ کجاییست؟ چرا خورده شراب؟

 

*    *     *

 

مگر نشنیده ای گنجینه در ویرانه جا دارد

 

عیان کن گنج حسنت ای پری ، ویرانه اش با من

 

*     *     *

 

می توان رفت به یک چشم پریدن تا مصر

 

بوی پیراهن اگر قافله سالار شود

  

              *     *    *

 

دانم که چرا خون مرا زود نریزی

 

خواهی که به جان کندن بسیار بمیرم

 

*     *     *

 

فرمان عقل بردن ، عشقم نمی گذارد . . . 

نوشته شده در  یکشنبه 21 تیر‌ماه سال 1388  با احساس احسان 


Blog Skin