ای واژه ی بی معنی

 

رویایی بی تعبیر

 

آغازترین پایان

 

آزادترین تقدیر

 

از قلب تو می روید

 

نبض غزلی تازه

 

پنهان شده ای در من

 

گمنام پر آوازه

 

تو سایه ی خورشیدی

 

تو بوسه ی در بحران

 

تو دلهره ای آرام

 

مهتابِ تر از باران

 

آرامشِ طوفانی

 

می سازی و ویرانم

 

رسوایی رازآلود

 

می پوشی و عریانم

 

من حادثه بر دوشم

 

من عشق نمی دانم

 

در هیچ تمامم کن

 

تا زنده شود جانم

 

من را تو به خود خواندی

 

معشوقه ی ناخوانده

 

دل را به ازل بسپار

 

یک دم به ابد مانده . . .   

 

" دکتر افشین یدالهی "  

 

نوشته شده در  یکشنبه 18 مرداد‌ماه سال 1388  با احساس احسان 


Blog Skin